Po rekolekcjach… które wciąż we mnie grają. Wg opisu „Rekolekcje Integralne mają zwrócić większą uwagę na to, że człowiek jest całością i wymiary naszego życia: duchowy, psychiczny i cielesny splatają się ze sobą…”. Dla mnie odkryciem tych rekolekcji oprócz niewątpliwie głębokiego nurtu duchowego były aspekty związane z psychiką i cielesnością. Ćwiczenia uważnej pracy z ciałem, poszukiwania w nim napięć i prób ich rozluźnienia, nauka postawy ciała, które nie męczy na medytacji, dotknięcie aspektu psychowodowości – chciałoby się powiedzieć, że wymiary duchowy, psychiczny i cielesny nie tyle splatają się ze sobą, ale stanowią jedną całość, przenikają się nawzajem i inspirują się wzajemnie. Do tego stopnia, że należałoby pisać je jednym ciągiem, bez spacji: człowiek jako całość duchowaciełesnopsychiczna. A jeszcze lepiej byłoby poprzeplatać sylaby w tym wyrazie, żeby lepiej było widać przenikalskość wszystkich tych sfer. Nie dostrzegłbym tego bez ćwiczeń fizycznych uświadamiających własne ciało albo zauważenia różnych bazowych mechanizmów psychicznych.
Jestem szczęśliwy, że mogłem wziąć udział w rekolekcjach, na których można było fizycznie poczuć jak ciało podąża za duchem i z powrotem — duch podąża za ciałem. Ciało staje się inspiracją do głębszego przeżywania na poziomie duchowym, a przeżywanie to przecież w dużej mierze psychika. I tak wszystko się przenika, nawet nie przeplata, tylko właśnie przenika wpływając na siebie nawzajem, tworząc całość, jedność, integralność, nierozerwalność…
Dla mnie absolutnie genialne Rekolekcje Integralne! 😊 Aż trudno wyobrazić sobie, że mogłyby być inne — takie, które pomijają któryś z tych aspektów tworzących nasze człowieczeństwo.
Dziękuję,